به گزارش مشرق، علی محمدی فعال رسانه در تلگرام نوشت:

تحلیل داده‌های «تراز خالص جریان فرآورده‌های نفتی ایران» در بازه سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶، فراتر از یک نوسان آماری، روایتگر دگردیسی ساختاری صنعت انرژی ایران در مواجهه با شوک‌های سیستماتیک است.این مسیر که با خروج یک‌جانبه آمریکا از برجام آغاز و با پاندمی کووید-۱۹ تداوم یافت، در ابتدا به مثابه یک «زهر اقتصادی» پیکره صادرات را هدف قرار داد، اما در میان‌مدت به تولید پادتن‌هایی منجر شد که امروز در بحران‌های پیچیده‌تر سال ۲۰۲۶، ایران را به بازیگری «رویین‌تن» تبدیل کرده است.

نخستین دستاورد این فشار، تسلط بر دانش فنی «بستن صیانتی مخازن» (Shut-in) بود.در حالی که تحلیل‌گران بین‌المللی پیش‌بینی می‌کردند توقف تولید منجر به افت فشار دائمی و نابودی چاه‌ها شود، مهندسان ایرانی با تکیه بر توان داخلی نه تنها از این مرحله عبور کردند، بلکه قابلیت بازگشت سریع به سقف تولید را تثبیت نمودند.این آمادگی فنی، در تنش‌های مرزی و دریایی آوریل ۲۰۲۶، مانع از فروپاشی زنجیره تامین شده است.

دومین مولفه رویین‌تنی، تغییر استراتژی از «نفت خام» به «فرآورده‌های پالایشی» است.نفت خام به دلیل حجم بالا و نیاز به پایانه‌های بزرگ، به سادگی قابل تحریم و ردیابی است؛ اما توسعه ظرفیت‌های پالایشگاهی و پتروشیمیایی که در نمودار مشهود است، ایران را به سمت بازارهای مویرگی و غیرقابل رهگیری سوق داد.

این تنوع‌بخشی، تحریم‌پذیری اقتصاد انرژی را به حداقل رسانده است.در نهایت، تجربه انبارداری استراتژیک و مدیریت لجستیک در دوران «کف صادراتی ۲۰۲۰»، امروز به عنوان یک سوپاپ اطمینان عمل می‌کند.ایران برخلاف رقبای منطقه‌ای، ساختار اقتصادی خود را با فرض «تداوم بحران» بازطراحی کرده است.

آنچه در سال ۲۰۱۸ یک تهدید موجودیتی تلقی می‌شد، امروز به یک مزیت رقابتی تبدیل شده که به ایران اجازه می‌دهد در اوج تنش‌های ژئوپلیتیک، پایداری خود را حفظ کرده و از نوسانات شدید قیمت جهانی نفت به عنوان یک ابزار قدرت بهره‌برداری کند.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.